| تبليغات | X |
|
|
نگاهم که می کنی
حس می کنم دوباره از نو متولد شده ام
اینبار نگاهت را ازت نمی دزدم
اینو بهت قول میدم
فقط
"یک بار دیگه نگاهم کن"
از این به بعد می خوام برای همیشه دلتنگت باشم
به وسعت قلبت...
به کوچکی دلم .....
و به حرمت تمام دوست داشتنمان....
"""" من عشقت رو به همه دنیا نمی دم """
همچنان دورم ...
از تو !
و لحظه هاي با تو بودن !
مي داني كه هنوز هم امدنت را لحظه لحظه شماره مي كنم
به سان تك تك ارزوهاي دست نيافته ام !
همچنان بي خبر از تو...
و من بيدار ... بيدار !
نيستي ....
و هيچ نشاني از تو نيست
تا از ديگران نشاني از تو جويم !
دستانم بي رمق از نوشتن هاي بي فرجام...
خسته ام ....
خسته از براي رفتن ...
نا توان از براي ماندن...
اما هنوز هم تك تك ارزوهايم را در چشمان تو جستجو مي كنم ..
خانه اي مي خواهم ....
از جنس خودت...
و از جنس مني كه از من تهي شده است..!
مامني مي خواهم ... پر از سكوت ...
در ميان دستهايت ...
اما تو نيستي !
نا باورانه لحظه هاي تولد دوباره ام را در ميان لحظه هاي مرگ مي جويم ...
من هيچ نمي دانم ....
فقط مي دانم كه هنوز هم دلسپر ده ام و منتظر..
اي اخرين نفسم ....
بودنت تمام ارزوي من است ...
بودنت تمام خاطرست ....
تو تمام ارزويي بر تك تك خاطرات ....فراموش شده ام ...
بهانه كوچكم ...
دلم هنوز هم برايت تنگ است ...
يواشكي ...
از لونه كوچيك دلم به تموم دنيا نگاه مي كنم....
مي خوام برم به اسمونا....
شايد اون بالا بالا ها تونستم يه جورايي گمشده ام رو پيدا كنم....
امشب بيشتر ازهميشه حس مي كنم بهت نياز دارم ...
اما اينجا هم تاريك و سرده ...
يه گوشه اي كز مي كنم...
ساكت و اروم ....
سردمه...
حس مي كنم تموم وجودم داره تيكه تيكه يخ مي زنه...
كجايي كه من رو گرم كني !؟!؟
الان بد جوري به وجودت نياز دارم ...
دارم به اخر مي رسم ...
پس تو كجائي ؟!!؟
بهونه كوچكم :
نمي دونم واسه كي داري از دلتنگي هات مي گي !!
از بغضت !
شايدم من خيال مي كنم كه دلتنگي !
مي گفتم : " نباشي من چي كار كنم ؟"
قرارمون يادت رفته !
ديگه كي وقتي من دلتنگ يه لالايي شبونه مي شم بگه من كنارتم !؟
اين همه فاصله بين من و تو ؟!؟
نكنه راهت رو گم كردي ؟!
گفته بودم كه من دلم كوچيكه !زياد ازم دور نشو !
اينجا مي نويسم شايد بشنوي...
اما نه ...حرفام با اين بغض فروخورده ام ديگه شنيدني نيست ...
به خدا گفتم :" اگه قراره برگرده ... امشب خبرم كن ..
اگرم نه ....
پس خودت اين دلتنگي رو ازم ببر همون جايي كه بوده
نمي دنم قراره دلتنگيم به دل كدوم عاشقي امشب مهمون باشه ؟!
چيه .؟ نمي خواي امشب برام قصه گوي تنهايي هام بشي؟!
اينجا نوشتم شايد نگاه خيسم رو ببيني ....
اما نه ...
ديگه نگاه خيسم هم ديدني نيست ...
مثل اينكه امشب هم بايد گريه هام برام لالايي باشن...
ارام و قرارم رو ازم گرفتی . . .
دلم رو با خودت به یغما بردی . . .
خلوت تنهایی هایم رو اشفته کردی . . .
خواب رو با چشمهام غریبه نمودی . . .
به کدامین گناه من رو اینجوری اسیر خودت کردی .
به کدامین گناه !!
با تو هستم . . .
نمی دونم به کدامین ترانه زندگی باید گوش بسپارم ...
خدای من
مرا خالی کن از این یکنواختی امیخته به حس بی پروائی ...
رهایم کن خدا ...
بگذار تو را با رهایی حس کنم ...
خدایا هر انچه که می دانی به خودت می سپارم ...
کمکم کن که به غیر از تو هیچ نگاهی نوازشم نمی کند ....
سایه ای ایستاده در هوایی مه الود . . .
این منم . . .
همانی که لیاقت چشمهای خیس تو را نداشت ...
اینک این من تمام شده . . .
تلخ . . .
تلخ . . .
تلخ . . .
سخت ولی شاید دوست داشتنی ....
اما به چه قیمتی !؟
چند وقتیه که دلم سردتر از سرد شده... بهونه ام ...دلم رنجیده از زخم زبون ها رنجیدم از نامهربونی ها
خیال کردم یکی دلسوزمه...برای گریه هام دل می سوزونه..! رسیدم ته خط .... حرفی برام نمونده دیگه
برام بسه این همه تحمل ...گفتنی رو باید گفت حتی اگه گریه امون نده !
به نام او ...
بهونه ام سلام
شاید برای با تو بودن باید دنبال یه بهونه دیگه باشم. شاید ...نباید انتظار داشته باشم که لحن غمدار صدایی که هنوزم نشون از وابستگی به تو بوده رو درک کنی !
شاید نباید انتظار داشته باشم که بدونی کی و چقدر به تو نیاز دارم !یادم نمی ره که توی بدترین شرایط با رفتنت دستم خالی موند!می دونم که از من و از بهونه هام خسته شدی!می دونم که با نوشته هام حوصله تو رو همیشه سر می برم ! مزاحم زندگی توام !می دونم که باید می رفتم و انگار نه انگار که روزی بوده و دلبستگی بوده ! اما تو رو خدا ... تو بهم بگو چه جوری ! فکر نکن حالت رو نمی دونم !
نمی تونم ! چه جوری یادم بره ! می تونم دیگه بهت فکر نکنم ! می تونم نگرانت نباشم ؟!رفتم !اما بهت قول ندادم که توی لحظه لحظه هایی که میام و می نویسم به یادت نباشم ! هنوزم کسی جای خالی تو روبرای من نگرفته ! و نمی گیره ! خواستم اونی باشم که می خوام ...خواستم ولی نشد!
برام چی موند ؟ اشکی ... و اهی و و فراقی شاید به وسعت دنیا ! می خواستم کابوس اومدنت و رفتنت رو برای همیشه از توی خیالم پاک کنم ! چیز زیادی ازت نمی خوام ! فقط حلالم کن ! اگه تونستی !نوشتم ! نوشتم از شروعی که برام پایانی نداشت ! دوباره یه حس سرگردون ... !می نویسم شاید ! کاش هیچ وقت ندیده بودمت ! کاشکی.... !
.
.
.
دوباره یه سه شنبه دیگه و یه دلتنگی بی پاسخ و یه عالمه بهونه واسه مهربونی کردن امشب !
ارزوم یه گوشه چشم از اونیه که نگاش تجلی عدالته !ارزوی دوری نیست ! فقط صبر دل من کمه..
و طاقتم مدتیه که تموم شده !فقط یه نگاه ! یه لبخند ! یه امضاء ! همین برام کافیه !!
باورم کن ! ! ! دیگر نه پایی دارم که پا به پای بودنت بدوم .... و نه نگاهی که در انتظارت بمانم امشب واژه ها را برای نوشتن از تو پیدا نمی کنم گفتند اگر نباشی بغضم سبک می شود و انوقت تنها من می مانم و ... من ! گفتند اگر نباشی به هیچ کجای من و این دنیا بر نمی خورد ! انوقت من می مانم و این همه شعر... انوقت من می مانم و این همه دلتنگی هایی که هنوز هم بی قرار بودن توست ! انوقت من می مانم و این همه نگاه بی جواب اما تو نگاهت را از من پنهان نکن ....! انها می گویند ... اما من .... هنوز هم بی تو همه فصلها را پاییزی می بینم هنوز هم بی تو دلم هوای باریدن دارد و ... دلتنگی های شبانه هنوز هم دستهایت را می خواهم ..... و هنوز هم د ... و ... س ... ت ... ت .... د ... ا ... ر ... م . باور کن ... خسته ام ! باور کن ....
امشب پر شدم از یه سکوت پر از درد.... می خوام بنویسم.... می خوام سکوتم یه جورایی بشکنم.... می نویسم ...به تویی که رفتی و تنهام گذاشتی .... کاش کسی تو دلمون پا نمی گذاشت... یا اگه می گذاشت ...بعدش تنهامون نمی ذاشت... کاش اگه تنهامون می ذاشت.....رده پاشو تو دلمون جا نمی ذاشت! ای ادما ! امشب یه سکوتم پر درد...پر فریاد ! کیه که منو بفهمه!؟ در و دیوار منو می فهمن... اما دریغ از یه ادم..!یه هم نفس! خدا جونم : تو منو می فهمی .... اما افسوس که خیلی وقته حس می کنم...باهات فاصله گرفتم! بی شک...غیر تو نمی فهمه من چی گفتم.....و چی تو دلمه! تو بهم بگو ! پس من چی کار کنم !؟ ای مهربان تو بگو... از که پنهان کنم راز دل خسته خویش را !؟ در دل قلعه راز......و قفس سخت نیاز از که پنهان کنم راز دل خسته خویش!؟ 
به نام نامیش که اروم جونه ......
تو زندگی همیش یه لحظه هایی هست که دوست داری اونو از عقربه های زمان بگیری...
دلت می خواد به هر قیمتی شده نذاری بره ....اما
شایدم به همی دلیله که همیشه داریم از فردا هامون فرار می کنیم !
شایدم از سر درموندگیه.....به قولی یه درمونده امروز واسش فرقی نداره..
که فردا سر راهش زمونه چی می زاره...
بعضی وقتها حس می کنی اینقدر پر شدی از انرژی که تا ته دنیا رو می خوای یه شبه بری!
بعضی وقتها هم اونقدر دلت تنگ میشه....اونقدر غصه وجودت رو می گیره....
که حتی دیگه نمی تونی واژه ها رو اون جوری که دلت می خواد بیار ی روی کاغذ
راستش زمان غارتگر عجیبیه..!
همه چیز رو با خودش می بره....خاطرات تلخ و شیرین..!
یه روزی میاد که به همه اون چیزی که امروز برات شده یه غصه بزرگ می خندی !
بعضی وقتها دلت یکی رو می خواد که باهاش رو راست ..مرد و مردونه...
بشینی حرفات رو بزنی...تا از همین غصه های به ظاهر ...مسخره خالی بشی
دلت می خواد بهش بگی : خسته ام ..میای همسفرم بشی !؟
باید یاد بگیرم.....غصه هامون رو بنویسم...
بدون که غصه امروز برای فردات یه قصه س.....
به هر حال هر چی بود....و شد ....گذشت...
امروز توی ورق سفید یه نقشی رو کشیدم....
اما اینبار منسجم.....و منظم....! به یاد قدیما! ( نمی گم تا تو خماریش بمونی )
الان دیگه خودمم " ارام " کاش میشد همیشه همین طور بمونم!
امروز اگر چه نتونستم عقربه های سا عت رو نگه دارم
اما چند تا چیز کوچولو ازش یاد گرفتم که خودش یه دنیاس...
همیشه به خاطرم می مونه که امشب چه اروم و بی صدا گذشت!
هر چی بادا باد !
امشب دنیا زیر قدمهای منه ! بقیه اش مهم نیست !
با همه تلخی های روزگار بازم تحملش می کنم....به امید یه زندگی دوباره !
سلام غریبه ...
سلامي به وسعت اون قلب مهربوني كه توي سينه پر مهرت مي تپه و با هر تپش خون حيات ومحبت رو
توي رگهاي پر از عاطفه جاري مي كنه
تا هنوز هم اميدي به زنده بودن مهر و محبت باشه
راستشو بخواي دوست دارم ازاين به بعد صداي سكوتم براي تو نجوا كنم غريبه
پس اگه باهام همسفر بشي خوشحالم مي كني همونطور كه هميشه همراهم بودي
همه چيز به سادگي يک نگاه ...
فاصله همه چيز را مي کشد، بيخود نيست که ابر ها از دوري زمين اينقدر گريه مي کنند!
امروز همانطور که کنار پنجره اتاقم نشسته بودم و به باران گوش مي دادم ، با اين جمله توي مغزم ور مي رفتم، خاطراتم را مرور مي کردم و به اين نتيجه رسيدم که چيز زيادي نيستم، به جز چند سال زنده بودن با کمي گريه، با کمي لبخند و دفتر سياهي پر از تاسف لحظه هاي از دست رفته و چند تکه چيز خاکستري شبيه اميد....
بايد دنبال چيز هاي جديدي بگردم، بايد محکمتر بايستم تا ديگر زمين زير پايم لق نخورد... دوباره به فاصله فکر مي کنم و انگار کسي از همان دورها صدايم مي کند:
باد که مي وزد بايد پاهايت را رها کني و پرواز کني، به باران گوش کن، فرو بريز هزاران بار، سياهي ها را مثل خاک در خودت گم کن، اميد داشته باش... از روياي زندگي به حقيقت مرگ ايمان بياور و خوب نگاه کن که هه چيز به سادگي يک نگاه است...
خودم را با باد رها مي کنم و انگار همه چيز در من گم مي شود. چشم هايم را مي بندم و خوب نگاه مي کنم، من اميد دارم و باران زيباترين موسيقي است که تا به حال شنيده ام.
