دریا گشتم و حباب دیدم خود را

 آگاه شدم غفلت خود را دیدم

                                    بیدار شدم و به خواب دیدم خود را

به نام دوست که دوست اوست.

با خودم عهد کرده بودم ،قلمم امید به زندگی باشه

وبلاگم رو به هفت رنگ آسمان آذین کردم

که جرقه ای باشه برای فردایی عاشق و

 عاشقتر...

گفتم عاشقانه زندگی کنید،حالا که همه جا رنگ خاکستری

به خودش گرفته امید داشته باشید حتما یک نفر خواب شما را می بیند.

ولی تو اوج دلبستگیهام ،عشقم ،شیداییم ، کم آوردم.

با تمام این تفاصیر خدایا شکرت که دوستم داری.

  دوست واقعی کسی است که دست تورا بگیرد ولی قلب تورا لمس کند.

کاش امتدا لحظه ها تکرار

                        دوباره با تو بودن بود

هميشه زندگي اون طوري كه مي خواهيم نيست

گاهي اوقات اون چيزهايي رو كه ميخواهيم به دست نمي ياريم

هميشه اون ارامشي رو كه مي خواهيم نداريم

بعضي وقتها اون قدر تو مشكلات زندگي غرق مي شيم كه ديگه همه چيز

و همه كس رو از ياد مي بريم . حتي خودمون رو....

گاهي وقتها پيشامدهاي زندگي رو درك نمي كنيم...

اون موقع ست كه مي بيني خواه ناخواه اسير زندگي هستي...

اون وقته كه اختيار زندگي دست ما نيست

و اين زندگيه كه ما رو به هر سمتي كه دلش بخواد مي كشونه...

تموم روز را به خيال يه لحظه ارامش شب ...مي گذروني...

اما شب هم كه ميشه يه دم ارامش نداري ....فكر و خيال راحتت نمي ذاره

توي همين لحظه هاست كه احساس نياز مي كني ...

به يه همزبون

به يه همراه ...

به يكي كه تو رو اونجوري كه هستي دركت بكنه...

به يكي كه بتوني بهش تكيه كني...

نياز داري به كسي كه بتوني در كنارش ارامش بگيري...

يه هم نفس ....

اما من فكر مي كنم كه جور ديگه اي هم ميشه زندگي رو گذروند..

با اميد به فردا....

هميشه اينو به خاطر داشته باش كه :

اگر چه امروز زندگي سخته .... اما فردا روز ديگر يست...

تو این بیگانه بازار من موندم و بار غمت...من موندم و حدیث عشقی کوتاه...انگاری دیروز بود که بهم میگفتی برام از راز پر ماجرای زندگی بگو...گفتی بگو چرا پروانه ها میهمان لحظات سبز زندگی نمی شن...چرا گل برای رفتن از باغ بهونه میاره...چرا تو این صحرای بی مهر شمع وگل وعشق...تنها هستن...چرا اونهایی که زندگی رو بستری از گلهای سرخ میبینند از خارش ...شکایت دارن...چرا خون قرمز رنگ عشقه...اما اشک بیرنگه درد عشقه...خون اول بیرون میاد بعد میسوزه..اما اشک اول میسوزه بعد بیرون میاد..چرا از جاری شدن خون کسی خجالت نمی کشه اما از ریختن اشک بعضی ها خجالت میکشن...چرا تو قانون خدا هزاران ستاره هست اما وقتی نوبت من میرسه آسمون جایی نداره...آره...سوالهات یادمه...و من به جرم نداشتن جوابی برای تو محکوم شدم بدون اینکه خود نیز بدانی من هم پرستوی مهاجری بیش نبودم با بهونه هات تنهام گذاشتی....

حرف آخر: خدایا دوزخت فرداست ...چرا امروز میسوزیم ....یا حق

.

                        دل دلايلي دارد که عقل به طور کلي ازآن بي خبراست.

دوست داشتن

یک نوع باوره

 خوش به حال

 اون باوری که

صادقانه باشه

دردناکه  که    می خوام   بودنت   رو    در نبودنت   تجربه کنم . . .

گاهی خواستن ها ....قد  نخواستنه....

                 بعضی   عشقا ..... قد  ندیدنه .....

                 بعضی  عشقا ...... از  نفرت  عمیق  ترن ...

                 هر چیزی  و هر کسی  رو  داشتن   تمام  و کمال  مهمه .....

                  بعضی  وقتها    نبودن    بهتر  از  نصفه  و  نیمه  بودنه.....

                  حتی  اگر   سخت ترین  دقایق  زندگیت  باشه .....

گاهــــی  وقتها     "" نه  ..... همیشه   دلم  میگیره  

اونقدر که دلم  می خواد   برم  یه جای  دوردست    که  کسی  دستش  بهم  نرسه    ....

اما  اونوقت  پشیمون  می شم  که   چرا  تنها  رفتم  و  تو  رو  با  خودم نبردم    !

من  از  تنهایی  خودم   هم   می  ترسم    

تنهایی   که  خودم     اختیار    می  کنم    ....  گاه  به گاهی  !

می بینی     ؟؟!!  

گاهی   فکر  می کنم         پـــــوچ  شدم   .....   پـــــــوچه    پوچ..........

بدون که  پایان عشق  ما  پایان دنیا نیست . یادته یه شب  بهم گفتی : " باورم کن با تو می مانم..."  از همون موقع  بو د که  دلواپسی های من شروع شد . یادته اون  شب  بهم گفتی :" با تو هستم ... تا اخر دنیا ..." باور نکردم   !! اگر چه این  جمله  زیبا بود. اون شب حس  یه قطره رو داشتم.. یه قطره هیچ وقت توی یه دریا پیدا نیست... اما  امروز باورت کردم ...باور کردم اون شبی رو که گفتی:" با تو می مونم ... تا  اخر دنیا ..."

حقیقت همیشه همینه... دنیا تا بوده و هست ادامه دار ه ... چه ما باشیم و  چه نباشیم !!  چه عاشق باشیم و  چه نباشیم ... دیشب به  نامردی  دنیا فکر می کردم .....!! و با همون بغض خوابیدم ....  اما چه فایده ..؟ امروز هم  باز روز از نو و   روزی از  نو.... هیچ وقت فکر نمی کردم یه روزی به اینجا برسم ...  این وبلاگ رو ساختم که  غریب باشم ... تا  راحت باشم ! هیچ کسی منو نشناسه و من از دلم بنویسم ! 

  "" هنوزم  دلم  واسه لحظه های قشنگ احساسمون می سوزه... دلم واسه همه  بی قراری هام مون می سوزه .... نگو که  دیگه دلت  پیشم   نیست ... نگو که از یادم بردی .... مطمئن م که  تو ام همون حسی رو داری که  نسبت به تو  دارم ..  ! اینو مطمئن م ...! من به  همین امید زنده م... نا امیدم  نکن !!!