تبليغاتX
شهرزاد اولین وآخرین عشق شهرام

 

عهدی با خود کرده بودم  که  دست از نوشتن بکشم ...حق با تو بود ! نوشته های من سیاه نامه ای بی ارزش بود ...  من نه درد  رو  می فهمم  و  نه  درمان  رو  می دونم ! اما تو خیال نکن که  وارث  تموم  درد های عالم هستی  ... همه مانند  همند ...  همه مثل هم تنها   همه مثل هم دردمند    همه  مثل هم گریان توی تنهایی خودشون و  خندان  میان جمع ! 

 

امشب  رو  رو به تموم  قبله  ها   یه  بار دیگه  با خدای خودم حرف زدم ... خودش خوب می دونه  که از تما  ارزوهام  دل بردیده ام ... اما  تا به خودم میام باز  به حال خودم رها شده ام ...

 

منو ببخش  که امشب یه بار دیگه بغضم ترکید و گفتم هر انچه رو که نباید . . .

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم آبان 1386ساعت 14:8  توسط شهرام 

بيا با هم بسازيم آيينه از دلامون
تا آسمون بمونه دعا کنند برامون
همسايه با شقايق هم خونه بهاريم
کنار هم بمونيم يه شاخه گل بکاريم
پنجره ها را بستن ديگه فايده نداره
کنج خونه نشستن فقط غصه مياره
بيا اين در اميد و به روي هم نبنديم
تو آسمون بودن به سختيها بخنديم
به انتظار روز تبسم سعادت
تو دست هم بذاريم سبد سبد سخاوت
تم هم صداي من باش بخون تو اين ميونه
هر چي بديست مي ميره فقط خوبي مي مونه
گم نکنيم خورشيدوسياهي تو کمينه
هم نفس هم باشيم خوشبختيمون همينه
+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم آبان 1386ساعت 21:32  توسط شهرام  | 

Image and video hosting by TinyPic

 

هی  فلانی.....

 

                                                           زندگی  شاید همین  باشد....

 

                                                           یک فریب  ساده کوچک.......

 

                                 انهم از دست عزیزی که دنیا  را چز برای  او نمی خواهی....

 

                                                                      من    گمانم.........

 

                                                             زندگی   همین    باشد   !

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم آبان 1386ساعت 21:13  توسط شهرام  | 

الله

 

سلام خدا. من خوبم . . .
چیزیم نیست . فقط یه کمی دلم گرفته...نمی تونم جلوی گریه هامو بگیرم .ببخشید نمی خواستم ناراحتت کنم .اصلا حوصله هیچ کس و هیچ کی رو ندارم . امشب حتی حوصله کتابهام رو هم ندارم . وضعم خوب نیست خداجونم !واسه من این و اونو رو نفرست ...خودت بیا ! فقط خودتی که می تونی دردمو دوا کنی ! نیومدم دوباره باز از دنیا و مردمش بیشت شکایت بکنم! تو خودت می دونی که چه خبره ...
خداجونم ! معبودم ! عزیزترینم !
خیلی وقته که احساس می کنم دنیا برام خیلی کوچیکه ! چقدر بده خداجون وقتی که ادم حس می کنه که دنیا و ادماش براش مثه اسباب بازی شدن..خیلی بده که ادم احساس کنه هوا دور و برش سنگین شده و دیگه نمی تونه نفس بکشه ! خیلی سخته ادم یه چیزی رو ببینه و ناراحت بشه و واسش اشک بریزه و بعد بفهمه که چقد بیهوده دل سوزونده !چقدر سخته که ادم هر چی دور و برش رو نگاه کنه حس کنه که همه دنیا باهاش غریبند... هیچ کس اونو اونی که هست درک نمی کنه ! بی تفاوت رد می شن ..نیگات می کنن .... با یه لبخند غریب !
خدا جونم ...
اخه دیگه تحمل ندارم . امشب حرفام با همیشه فرق می کنه ! مدتهاست که دلم بد جوری هواتو می کنه !میام ....باهات می حرفم ... اینجا می نویسم ! شاید ارومتر بشم ! صدات می کنم ...عاجزانه !خدایاچرا هر چی می خونمت ...هر چی صدات می کنم کمتر جواب می گیرم ..نکنه فراموشم کردی !؟ هنوز عوض نشدم ...همون بنده قبلی ام .....! دارم حس می کنم که به اخر دنیا رسیدم....دارم می بینم که دیگه وقتی ندارم . هر چی به دستهام نگاه می کنم خالی خالیه خدا جونم .......
خداجونم ...
هیچی واست ندارم ....! هیچی ! دارم از سفر میام و یه کوله بار از گناه واست سوغاتی میارم .. همه چی واسه اومدن کنارت اماده است...فقط منتظرم که خودت بیایی استقبالم ....خدایا خودت می دونی که هیچ دلبستگی توی این دنیا ندارم .. می خوام بیام و کوله با رم رو باز کنم تا بنده ت رو بهتر بشناسی !اون وقت می فهمی که چرا امشب گفتم :" حالم خیلی بده " حالا دیدی که فقط خودت هستی که می تونی دردمو دوا کنی !؟ اره خدا جونم ... امشب منتظرتم ! یادت نره ! همون قرار همیشگی !

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم آبان 1386ساعت 22:43  توسط شهرام  | 

 

 

گاهی وقتها  از  فاصله ها  بد  جوری گریه م   می گیره ....

اما دلگیر  نیستم    از  نبودنت 

اخه  میدونی  چیه

تو  نبودنت  خیلی  چیزها  رو   یاد گرفتم

تونستم   بهترین  ترانه ها  رو  برات  بسازم

تونستم  همه   حرفهایی  که  ناگفته  مونده  بود  توی دلم  واگویه  کنم

می نویسم    تا   یاد ت  رو  خاطره   کنم

نوشتن م  که  تموم   میشه   تو   شروع   می شی

حس میکنم تموم خاطرات مونده  از  تو  واسم خاکستر ی  شده اند

می ترسم

می ترسم  از  فردا  ها "  مبادا  ناتوان از تصور همین خیالهای کهنه   باشم "

 

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم آبان 1386ساعت 14:32  توسط شهرام  | 

 

بهونه ام ....

اینقدرم   که   به  نامت  می گریم !  دلتنگی  . . . انتظار . . . من  !  من   غریب تر  از همیشه ام   بهونه ام !

تو  که  خوب می دونی   بهونه  همه  تنهایی هام  تویی  !تو که می دونستی  هر نفسم  با  نفست  بیرون   میاد ....   !

دلتنگم . . .   برای  تویی که همه کس  منی . . . برای تویی   که هنوزم همه  دنیای   ساده  و  کودکانه  منی !

من   برای  چشمهایی  دلتنگم   که  روزهاست   رهایم  کرده اند . . .

بگذار  همه  فکر  کنند  که  هذیون می گم !

بگذار همه  فکر کنند نوشته هام   شعر  ند !

بگذار تماشا   کنند   منی  رو  که  خاطرات درونیش  داره  ذره ذره  وجودش  را می خوره و  داره تموم میشه !

این  اشفتگی  رو  بر  من  ببخش   بهونه ام  !

من   روزهاست    . . .  که  تموم  شده ام

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم آبان 1386ساعت 19:37  توسط شهرام  | 


 

          ای کاش

 

 

اي كاش تنها يك نفر هم در اين دنيا مرا ياري كند

اي كاش مي توانستم با كسي درد دل كنم

تا بگويم كه من ديگر خسته تر از آنم كه زندگي كنم

مي خواهم با تو بگويم قصه مرگ عشقم را

مي خواهم تو بداني غم شبهايم را

مي خواهم كه تو بخواهي تن خسته و بيمارم را

مي خواهم كه ببوسي لب تبدار مرا

مي خواهم كه بداني عشق من رفت ز دستم

 

 

 
 
+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم آبان 1386ساعت 23:51  توسط شهرام  | 

پاییز با تو از راه رسید ...

و پرنده های غریب آرزوهایمان چه

آزادانه پر گشودند به سوی دستانت ..

و چه زیبا بود لحظه هایی که نگاهمان تلاقی

عشق دو کبوتر را به یاد می آورد...

تو را دوست میدارم و تنها تو را چرا که هنوز

به یاد تلاقی نگاه خسته ام بر

چشمان پر نیازت....می توانم زندگی کنم....

من عاشق بوی دستان گرمت هستم که در هر

فضایی بوی بهار را میدهد

و عاشق آن نگاه ....خسته ات که بوی نیاز

گمشده را میدهد.

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم آبان 1386ساعت 14:6  توسط شهرام  | 

همیشه انتظار کشیدن برای رسیدن بهتر از هر گز نرسیدنه

همیشه عاشقی ، رسیدن به معشوق نیست

گاهی باید از معشوق گذشت تا عاشق بود

همیشه چشمای باز قشنگ نیست

چون همه چیزای دنیا دیدنی نیست

 

همیشه حرف دلتو به معشوقت بزن نه به قاصد دلش

ولی...تا میتونی ازش نگذر چون ...

بالاخره هر اقیانوس به ساحلش می رسه و

 شبی نیست که طلوع سپیده در پایانش نباشه

از چهار فصل خدا دست کم یکیش بهاره

تو این فصل....

     بزار داشته باشمت.              

 

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم آبان 1386ساعت 19:15  توسط شهرام  | 


 
  یه  اتاق   نیمه تاریک      و   سکوت  

                                                     اما  من هم  خدائی  دارم   که  همین  نزد یکی هاست

                                                               می خندم    به  یه عشق  فنا  شده  زمینی   

                                              می فهمم   معنی   درد  را       معنی   بی کسی را      و   اشک  را 

                                      بغض   سنگینی  که   یاداوری   خاطراتم   با  خودش  به همراه  داره    حس   کرده ام

                                          توی  این  تاریکی  شب    دور  از  همه      خدایم    رو   صدا   یاد  می کنم

                                                      صداش  که می کنم  ذره   ذره  وجودم    ارام   می شود

                                   حالا  من  هستم      و  یه اتاق  نیمه  تاریک    و   خدایی  که می دونم  هیچ  وقت  تنهام  نمی گذاره 

 
+ نوشته شده در  یکشنبه ششم آبان 1386ساعت 14:13  توسط شهرام  | 

گاهی نه چنان که مرا شناخته ای  منم   و  نه  چنان که تو را دریافته ام  تویی !

میان این برهوت چه باید کرد  !

باید ماند  یا  رفت !؟

نه . . . باید گذاشت و گذشت !!

دلتنگم    . . . دلتنگ  چه !  نمی دانم !

راستش را بگویم دلتنگ همانی ام که نه تو  می دانی  و نه من !

نه  !  نه  ! بگذار راسترش  را  بگویم !

نه دلتنگ  لحظه های تازه ام  و  نه دلتنگ  شروع  زندگی دوباره . . .

دلتنگم  . . . دلتنگ  خود  خود  تــــــو  !!!!

 

              امشب حال شاعری  رو دارم که می سرود :

                                   " حرف بزن   ابر مرا باز  کن . . . دیر زمانیست که  بارانی ام ! "

            

 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم آبان 1386ساعت 23:14  توسط شهرام  |