سپیده را در یاد

                    عشق را در دل

 و آسمان را در امید

                     دارم

 و پرواز،بیکرانه بودن منست

                               و آغاز اینجاست

 پرواز سر خط بودن منست

                             و من آماده پروازم

می رفتی و من می دیدم

که غرورت از چمدانت بیرون زده است

و من بر تنهایی خویش چنان کودکانه گریستم

 که دیگر بزرگیم را احساس نمی کردم

این روزها شعر و ترانه ها کوچکتر از آنی هستند

که منو تو در آن جای گیریم ،

اگر برگردی نگاههای عاشقانه را در قابی جای

می دهم تا دور از چشم نقاشان جهان تقدیمت

کنم ..تا سبز و بهارانه برویند.

و اگر دوباره نیای ..

                 من روزگار زمستان را سیاه خواهم کرد

سراپا اگر زرد و پژمرده ام

                                   ولی دل به پاییز نسپرده ام

 چو گلدان خالی لب پنجره

                                   پر از خاطرات ترک خورده ام

لب تشنه مثل خورشید

                             بی سرزمین تر از باد

  گویین تر از ترانه

                            بی پرده مثل فریاد

  تنها تر از سکوتم

                           روشنتر از ستاره

  عاشقتر از همیشه

                          با من بخون دوباره