خوبه آدم هرچی تو دلشه بگه تا سبک بشه..... نمی دونم.... دلم گرفته... انتظار خیلی سخته..... کاش واقعا همه آدما ارزش احساس پاک رو می دونستن...دلم خیلی از این زمونه گرفته. نمی دونم چرا.. وقتی تنها توی خیابون قدم می زنم احساس می کنم دنیای من از همه این آدما جدا شده... دیگه هیچ پیوند و تعلق خاطری به هیچ کجای این شهر ندارم..آدماش واسم غریبه اند... ا آدمای این شهر که اینطوری با نگاهشون آدمو برانداز میکنن حالم رو به هم میزنه...

سایه ای ایستاده    در   هوایی  مه  الود . . .

                                                                     این   منم . . .

                                          همانی  که لیاقت  چشمهای  خیس  تو  را نداشت  ...

                                                         اینک  این  من  تمام  شده . . .

                                       تلخ . . .

                                                  تلخ . . .

                                                             تلخ . . .

                                           سخت    ولی   شاید  دوست داشتنی  ....

                                                          اما  به  چه قیمتی  !؟

..... و  باز  هم  جمعه  ای  دیگر

جمعه ها  که می شود  دلم  می گیرد

                        لحظه ها هایم  برایم  تب و  تابی ندارد

                        و  خاطراتم  یکی  یکی     ...همه  می ایند

                        خاطره های  دور   دور.....خاطره های نزدیک  نزدیک

                        و   همه  ارزوهای    بر  باد  رفته   ام    هم......

جمعه  ها  که  می شود    دلم  تنگ  تنگ   است

                        و   اسمان  دلم  ابری  می شود......ابری  ..ابری.....!

                        بدون  انکه  میلی  برای  باریدن  داشته  باشد

جمعه ها  که  می شود ...   همه  دنیا   جور  دیگری ست !

                       اتاق  تنهاییم   مانند  قفسی  می ماند که 

سالهاست  اسیرش  بود ه ام

                       دلتنگ   می شوم  برای  هر  انچه  داشته

ام....و  برای  نا داشته  هایم

جمعه ها  که  می شود   باز  هم تو  می ایی

                      و  من   بی دل و  بی  قرار  از  سکوت  سا لها

  نبودنت

                      همه  احساسم  برایت   ...پر  پر  می زند !!

نمی دانم   چرا  هر گاه  دلم  می گیرد

                            تنها  بها نه ام  برای  گریستن  تو  بود ه ای  

                             هنوز  هم  لحظه   جدا ئی  را باور  ندارم ......

 نا مت  که می اید.....

                            اشکهایم  بی  حوصله  می شوند

                             گویا   اشکهای  این  چشمان  پر سکوت  قصد  خدا حافظی ندارند

                             و می خواهند   ببارند.......تا  ابد......و به  بهانه  بی  بهانگی !

خدا حافظی  با تو  لحظه ای  بیش  نبود

                             اما  هر  ثانیه اش   بارها  و بارها  برایم  تکرار  می شود

                              باور می کنی   ؟

                               دیگر نگران    هیچ  سلام  دوباره ای  نیستم

                               و  نه  نگران  .....هر  ارزوی  قشنگ  دست نایافته ای ...

تا کی  می خواهم   بگریم.....

                                    یاد  ان همه  دیوانگی  عذابم  می دهذ

                                     اما .....

                                    می دانم 

                                   که  روزی   دوباره  می ایی......تا  هر

 انچه برایت  ناگفته ام  ..باز گویم !

حر فهایی  که  روزگار   نا مرد  ..اجازه  بازگویی ان  را به من نداد....

                                   و تو بی دلیل    ان  را  دلیل   بر  بی وفایی  ام  دانستی !

                                    می دانم  که  می  ایی.....

                                     می ایی  تا  من  باز  هم  دلم نگیرد

اما   چه  سود......

                                 تو که  می ایی  من  باز  هم  دلم  می گیرد

                                  به  یاد  روزهایی که   بی تو بودن  را    ......با  خیال تو   گذراندم !

همه   جمعه ها دلشان  می گیرد

                                        همه  بی حوصله فکر  فرار دارند

                                        شاید  مانند من  از  خاطره های  که  برای  ابد   عذابشان  می دهد

نمی دانم   تو  چگونه ای....

کاش ...

                             "  دل  تو مثل  دل  من  دیوانه یک  دنیا  حسرت و  افسوس  نباشد "