ما هی  هستم  ....  اسیر    یه   برکه   فراموش   شده....!

       دردم    حصار                                     

                            برکه   نیست ....                                    

         دردم     زیستن   با 

                                                                  

بیا تا برایت بگویم

چه می کشد آنکه غریب است در ازدحام آشنا .........

در ازدحام بي کسي

همیشه  فکر می کردم     با  داشتن  غم    باید  سکوت  کرد.... اما  گاهی این

سکوت اینقدر  طولانی  میشه   که  صدای  شکستن  خودت  رو   درک   می

کنی ......شاید  گاهی   بشه  فقط  با  یه  قطره اشک  یا چند کلمه  حرف   یه

خرده   سبکش   کرد.....

همیشه  دیدم  کسائی  که   دل   می بندند     در  کنار ش   به  ارامش  می رسند

  ! اما  نمی دونم  این چه حکمتیه   که ما  باید  غمشون رو هم همراهمون  ببریم ....

 غمی که  شاید  تا  اخر   دنیا  توی دلت  بمونه......نمی دونم !!! شاید  قراره  اتفاقی

  بیفته ..... یه  چیزهایی  تو  سرمه.....نمی دونم   چرا از  اینده ام  بیم 

دارم .....نمی دونم  دارم   تاوان   کدوم  کارم  رو  پس  می دم ....!؟

لحظات   به  ارومی  یکی  یکی  رد  می شند  ...

به  سادگی یه طلوع و غروب ....به سادگی یه نفس کشیدن ....به سادگی  یه زندگی کردن !

هر روز صبح  از خواب  که  بیدار  می شی ....حس می کنی اون  روزت  با 

 روزهای دیگه متفاوته....اما  روزت  که تموم میشه   می بینی  هیچی توش 

 نبوده.... روزهای زیادی  رو منتظر  بودم .... شاید  اتفاق  جدیدی  برام  رخ

 بده.... اما  از  اتنظار کشیدن هم  دیگه خسته  شدم ! فکر می کنم همیشه  به 

 دنیا  و  ادماش  بیشتر از اونی که  به من فرصت بدن  ..فرصت دادم....و در

  کش وقوس یه  انتظار طاقت فرسا این من بودم که تغییر  کردم  ....بدون اینکه این تغییر  رو  دوست  داشته  باشم .....

فکر می کنم  بدترین حادثه  توی  یه  زندگی  این باشه  که ادم  فکر کنه مدتها

  دلش  رو  به  یه  سراب  خوش کرده ...اون وقته که زندگیش  دیگه هیچ

مفهومی  براش نداره .....باید  دل  بکنه  از کلی  دلبستگی ....فکر می کنم که 

 باید  از  صفر  شروع کنم.....!! می ترسم...... !! خیلی ...!!